مرا بیرون کن از دنیات  بی زحمت، همین امشب

از آن آغوش هرزه زن بی غیرت! همین امشب

بدون من بخواب و راحت از دام غزل بگریز

که عاصی شد  مرد غمگین بی طاقت، همین امشب

زمستان آمده باید بدانی آخرِ سال  است 

و دارم می روم از قصه ی سردت، همین امشب

عجب سالی گذشت و روزها صف بسته اند انگار

همه در انتظار  زنگ یک  ساعت، همین امشب

قلم ، کاغذ  و ساک  مشکی ام بالا سر تختت

ببین  آماده ی رفتن شدم راحت، همین امشب

نترس این آخرین شعرست و تو  هرگز نمی خوانی

نمی بینی مرا حتی  در  این حالت... همین امشب

می خواهم اکنون بی هراس ازبیماری،

میوه ای از شاخه ای بچینم و همانجا بخورم..!

میخواهم بخندم

بی آنکه ترکی بر احساس نازک گل بیفتد..!

میخواهم درسرما،  به قصدبوییدن گلی

 که در زمستان بوی بهار میدهد

 بی شال وکلاه به خیابان بروم!

میخواهم گاهی یادم نرود

که همه بارآسمان بر دوش من نیست

ومیتوانم لختی بیاسایم بدون آنکه دنیا بلرزد!

اما هنوزمیخواهم

که تو باشی و

ما باشیم و

ای تو با روح من ، از روز ازل یارترین.. 

کودک شعر مرا مهر تو غمخوار ترین

گر یکی هست سزاوار پرستش ، به خدا

تو سزاوارترینی ، تو سزاوارترین..!

عطر نام تو که در پرده جان پیچیده ست

سینه را ساخته از یاد توسرشارترین..

ای تو روشنگر ایام مه آلوده عمر

بی تماشای تو ، روز و شب من تارترین..

در گذرگاه نگاه تو گرفتارانند ،

من به سرپنجه مهر تو گرفتارترین..

می توان با دل توحرف غمی گفت و شنید

تــحـمل دلتنــگیــ را خواستـــم

نگــاهـمـ نکـــرد..

آرزویـ مــرگـــ کـردمـ

تحویــلمـ نگـرفــتــ ..

امــروز میـ رومــ

یقـهـ ے خــــدا را مـے گـیـرمـ ..

چشــمـ در چشــمشـ

آرامـ مــے گویـــمـ:

مگـهـ مـــــــن آدمـ نیســـتمـ ..؟

خُودم را دَر آن میبینَم..

دَست روے شانـِﮧ هایَش میگُذارَم..

وَ میگویَم: چـِﮧ تَحَمُلــے دارَد دِلَت..!

چیـــــ ـزی مینــِویســـــ ـی فـَقَط

بَرایـ یـــــِ ـک نَفَـــــ ـر..

اَمــــّ ــا ذوقــَتـ کــــ ـور میشَوَد.!

وَقتـــــ ـی یـــــ ـادَت میوفـــــ ـتَد

کهـ هَر کَســـ ـی مُمکِنـ اَست بـِخـــ ـوانَد

جُز آنـ یـــــِ ـک نَفَــــــ ـر..

دلتنگ آن "میم "

که می آمد آخــر نامم

و من را می کرد مال تو..!

خانه ای داری

كه همیشه آنرا با شفق می شویم

و با آن می گویم:

كه تویی مونس شبهای دلم..

كاش می دانستی

باغ غمگین دلم

بی تو تنها شده است

و گل غم به دلم واشده است..

كاش می دانستی

كه درون قلبم

با تپشهای عشق همصدا هستی تو..

كاش می دانستی

كه وجود تو و گرمای صدایت

به من خسته و آشفته

حال زندگی می بخشد..

همیشه آرام ،

میان موجی از دلواپسی ها ، همیشه غمین..

به كه آویزم میان این همه دلتنگی..؟

میان این خزان نورسیده بهار ..؟

به كه برم شكایت این خاك سرد ..؟

شكایت غریبانه این سفر بی كلام ..؟

سفرت مثل خواب است هنوز ،

مثل بی باوری یك حقیقت گنگ..

مثل ستاره ای كه نمی بینمش و

می دانم حتماً جایی هست..

میان ابرهای ناخوانده آسمان

مثل ستاره ای كه نمی بینمش و

شك می كنم به توانایی چشمانم..

نه به حضور پر بخشایش آن

سفرت مثل هربار نیست،

غریب است..

آتش می زند دلم را..

بند می آورد نفسم را..

دریا می كند چشمانم را..

و هنوز چند روز نگذشته از بدرقه بی آبش،

تنگ می كند سینه ام را..

غصه ام می گیرد از این بی اعتباری شرمناك،

در پیش خدا..

همان شب كه گفتی :

"دعا كن برای رفتن بی زحمتم"

دعا نكردم و شنید خدا دعای نكرده ام را..!

اما در آن شب پر آشوب ،

كه دعا كردم برای نرفتنت..

به زاری ، به فریاد ، به درد

نشنید خدا دعای كرده ام را..!

سفرت مثل بی باوری یك خواب است هنوز

و یادت ، مرثیه حزن انگیز حسرت

و وداعت ، مثل ریزش ناگهانی سبزترین برگ ،

برای رد ادعای شوم فصلی كه گمان می كند

آغازبهار دلكش زندگی است..

سفرت مثل خواب است هنوز..

دیگر به کوچه پس کوچه های لحظه‌هایم

عاشقانه قدم نمی‌گذاری..

دیگر بودنت در رویا هایم

آنقدر گنگ است که نمی جویمت..

سنگینی نگاه خیره ات را

مدتهاست که حس نکرده ام..

من گیج و مبهوت،

که چگونه فراموشم کرده ای..؟!

نگاه اشک آلود و ملتمسانه ام را در این

واژه ها انباشته ام که شاید..

دیگر چشمهایم از ندیدن چشمان تو

هراسیده است..

و دستانم بیش از هر زمانی،

نام تو را قلم می زنند..

و در این سایه سنگین رویا ها،

با زیباترین رنگها

چشمهایت را به تصویر می کشم..

نگاهت را جادویی می کنم،

که شاید با دیدن تصویر چشمهایت،

چشمانم را بخاطر آوری..

گاه چنان پریشان و مبهوت می شوم که

شاید ها در باورهایم ریشه می زنند..

ولی باز ، در آخرین لحظه تکرار می کنم که،

حتی اگر چشمانت غریب بنگرند،

می‌ جویمت هنوز ،

حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند..

هیچ تاریکی قادر نخواهد بود تو را در

کوچه پس کوچه های رویاهایم گم نماید..

این برای یک عمر عاشق بودن و

شیدایی کردن کافیست..

شاید در ورای این جملات می خواستم

به تو  بگویم:

دیگر سیگار نکشیدم..

در کتاب خواندم شراب بد است ،

دیگر شراب نخوردم..

در کاتاب خواندم رفیق بد است،

دیگر کتاب نخواندم..

 ﺍﻭﻧﻲ ﮐﻪ ﺗﺎﺩﻳﺮﻭﺯ ﺩﺭﺩﺍﺗﻮ ﻣﻲ ﮐﺸﻴﺪﻩ،

 ﺩﺍﺭﻩ ﺩﺭﺩ ﻣﻲ ﮐﺸﻪ..

ﺍﻭﻥ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﻓﻘﻂ..

 " ﻣــــــــــــﺎﺩﺭﻩ "

ﻣـﻮﺍﻇﺒﺶ ﺑﺎﺷﯿﻦ..

تا بند بیاید نفسم..

تا رسوا شوم

در لابه لای همین شعر ها.....

تا بی پروا فریاد بزنم:

، دوستت دارمـــــــــــــــــــــ..

ترا از دست داده ام..

وقتی که دلم تنگ بود..

 نیامدی..

وقتی که پاییز و آفتاب سرد با من یکی شدند

تو در کجایی سرزمین دلت پرسه میزدی..؟

 مـیـپــرسی:گل یـا پــوچ..؟

دَر دلَــــم مـی گویَــم: ..

فَـقـَـط دَسـتــانَــت..

تمام چیزهایی را که ندارم و نباید داشته باشم..

دست هایت..

چشمهایت..

عاشقی نکردن هایت..

همه را..

خسته ام از تکرار این عادت های احمقانه..

چسبیدن به چیزهایی که ندارمشان..

عاشق بودن به چیزهایی که نه برای من است و

نه برایم خواهد بود..

نگاهش به او میگوید:

امسال سین هشتم سفره،

سرطان من است..

آن زمان ها که :

پدر تنها قهرمان بود..

عشــق، تنـــها در آغوش مادر خلاصه میشد..

بالاترین نــقطه ى زمین، شــانه های پـدر بــود..

بدتـرین دشمنانم، خواهر و برادر های خودم بودند..

تنــها دردم، زانو های زخمـی ام بودند..

تنـها چیزی که میشکست، اسباب بـازیهایم بـود..

و معنای خداحافـظ، تا فردا بود..!

اشك ريختی..

از سوسک می ترسیم.!.

از له کردن شخصیت دیگران مثل سوسک نمیترسیم..

از عنکبوت میترسیم.!.

از اینکه تمام زندگیمون تار

عنکبوت ببنده نمی ترسیم..

از خوب سرخ نشدن قورمه سبزی میترسیم.!.

از سرخ شدن ادما از خجالت نمیترسیم..

از سرما خوردگی میترسیم.!.

از سرخورده کردن دوستامون نمیترسیم..

از شکستن لیوان میترسیم.!.

از شکستن دل ادما نمیترسیم..

از بهم ریختن خونمون میترسیم.!.
 

از بهم زدن برنامه های دیگران نمیترسیم..

گفتم: روزهای تکراری زندگیم را

که خط بزنم،

کودکی چند ساله‌ام..!

کلی بـــــــاران فرستادی تـــا

این لکه هـــا را از دلـــم بشویـــی..

من کـــه گفته بـــودم لکه نیست ،

زخــــــــــــــــــــــم است..

دل شیشه ای پشت نگاهی زیبا شکست..

زمان مسکوت ماند..

اما عابر سنگدل گذشت..

گذشت ونگاهش را فراری داد..

از بستر شکسته های دل زخمی خون جاری شد و

زمان را پیش برد..

اما دل شیشه ای هرگز با زمان،

جوش نخورد که نخورد..

به راستی آن رهگذر که بود..؟

چرا آمد  وچرا دیگر باز نگشت..؟

دستان ِکوچکم لیز میخوری !

و من

به انعکاس ِ پرشهای ِ شادمانه ات در چشمانم

دلشادم ..

و با چتری از منطق

گوشه ای تنها نشسته اند..

بی شک

همانــ دخترکان بی پروایی اند

که سالهایی نه چنـــــــدان دور

به روی نیمکتــ حماقتشانــ

بی تجربه از " تب و لرز " عشق..

خیسی بارانش " را آرزو میکردنـــــــد..

بیزارم از رفتن ها
که پایت برود
اما دلت هنوز..نه..!! جا مانده باشد..
بیزارم از این اجبارها
بیزارم از بی تو رفتن ها..از بی تو ماندنها..
بیزارم از لحظه هایی که بی تو می آیند
و بی تو میروند..
بیزارم از این جای خالیها..!
چقدر بیزارم از این..خداحافظی ها..

نگاهت گر به آن بالاست..

و در رقص دعا قلبت مثال بید میلرزد..؟

دعایم کن ! که من محتاج محتاجم..

خاطره ها همسفر بودن..

چه دشوار است در دل گریستن

و تکیه گاهی بس مطمئن را از دست دادن..

چه جان سختم که بی تو نفس می کشم

و نبودنت را تحمل می کنم..

جای خالیت دلم را می گدازد..